Osteoporoza, menopauza a choroby przyzębia.

OSTEOPOROZA

Ostatnie publikacje zwracają uwagę na możliwość współzależności między osteoporozą, menopauzą a chorobą przyzębia. Badania osób z osteoporozą i osteopenią wykazały, że ubytek brzegu wyrostka zębodołowego i utrata zębów są za­leżne od gospodarki hormonalnej, a przede wszyst­kim związane są z niedoborem estrogenów z powo­du wygaśnięcia czynności jajników.

Niewątpliwie jest to wynikiem działania estro­genów na osteoblasty, które hamują sekrecję cytokin (IL-1, IL-6 oraz TNF-c) stanowiących ważne parakrynne stymulatory dojrzewania i aktywności osteoblastów. Stwierdzono również, że pacjentki po menopauzie poddane estrogenoterapii mają mniejsze ubytki kości w porównaniu z nie przyjmu­jącymi hormonów.

HORMONY PŁCIOWE

Wiadomo, że ciąża może modyfikować odpowiedź gospodarza na płytkę nazębną, ale dotyczy to głównie tkanek miękkich i manife­stuje się przewlekłym zapaleniem dziąseł. Zaczerwie­nienie dziąseł, obrzęk, krwawienie i wysięk zapalny mogą mieć miejsce już w drugim miesiącu ciąży W okolicy kieszonek dziąsłowych rozwija się beztleno­wa flora bakteryjna, lecz nie udowodniono jej bezpo­średniego wpływu na zapalenie przyzębia.

Innym przykładem zależności hormonalnych jest wpływ hormonów płciowych na tkanki przyzę­bia w zależności od fazy cyklu miesiączkowego. W okresie pokwitania często obserwuje się zapale­nie dziąseł i zwiększoną odpowiedź gospodarza na płytkę nazębną. Dodatkowo czynniki miejscowe po­wodują zaostrzenie procesów zapalnych. Zwiększa­jąc skuteczność zabiegów higienicznych jamy ustnej można znacznie poprawić stan przyzębia.

CUKRZYCA

Zapalenie przyzębia uważane jest za szóste z kolei co do częstości powikłanie cukrzycy Jednym z czynników ryzyka dla chorób przyzębia jest cukrzyca, zarówno insulinozależna, jak i insulinoniezależna. Zwiększają ryzyko występowania za­palenia przyzębia niezależnie od wieku i ilości płytki nazębnej. Również przebieg choroby zależy od długości trwania cukrzycy i jest częstszy u pacjentów cier­piących na tę chorobę od wielu lat. Ustabilizowany metabolizm jest ważnym czynnikiem utrzymania cukrzycy i choroby przyzębia pod kontrolą.

ZABURZENIA SPICHRZANIA GLBSOGENU

Jest to rzadkie zaburzenie genetyczne o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym. Polega na upośledzeniu metabolizmu węglowodanów z towarzyszącym zabu­rzeniem funkcji i obniżeniem poziomu neutrofui. Prowadzi to do ciężkiej destrukcji przyzębia

DZIECIĘCA WRODZONA AGRANULOCYTOZA

Jest bardzo rzadkim schorzeniem dziedziczonym w sposób autosomalny recesywny. Przebiega z cięż­ką neutropenią i występującą już we wczesnym wie­ku znaczną destrukcją przyzębia.

HYDROFOSFATAZJA. Jest również wrodzonym zaburzeniem metabolicznym dziedziczonym za­równo autosomalnie recesywnie, jak i dominująco. Pacjenci cierpiący na to schorzenie mają zmniej­szony poziom fosfatazy zasadowej w surowicy lub nadmierne jej wydzielanie z moczem.

Do objawów klinicznych tej choroby należą: nieprawidłowe kostnienie przynasadowe kości długich i nieprawidłowe odkładanie oraz rozwój cementu korzeniowego. Procesem chorobowym objęte są zęby szczególnie w odcinku przednim szczęki i żuchwy. Korzenie zębów otoczone są tkan­ką ziarninową, a ich powierzchnia może być pozba­wiona cementu. Niezwiązanie zębów z kością pro­wadzi do ich szybkiej utraty już w pierwszych la­tach życia.

W różnicowaniu z innymi jednostkami choro­bowymi należy wykonać badanie radiologiczne, oznaczyć poziom fosfatazy alkalicznej w surowicy krwi lub poziom fosfoetanolaminy w moczu

Na kondycję i stan przyzębia ma zatem wiele czynników, nie zawsze zależnych od higieny jamy ustnej i diety. Po więcej szczegółów i konsultacje zapraszamy do rekomendowanych przez nas gabinetów stomatologicznych.